Daricha – Issue 18 – July 2025

از وقتی طالبان دوباره به قدرت برگشته‌اند، زندگی برای دختران و زنان افغانستان خیلی سخت شده است. در شهر کابل، مأمورین وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان، به‌خاطر لباس، چادر، یا تنها بودن دختران، آن‌ها را از سرک‌ها جمع می‌کنند و با موترهای خود می‌برند. بعضی دختران فقط برای رفتن به کورس یا خرید نان از خانه بیرون می‌شوند، اما همین هم برای‌شان خطر دارد. هیچ قانون مشخصی وجود ندارد که مردم بدانند چه چیزی درست است و چه چیزی درست نیست.
طالبان می‌گویند که هدف‌شان تطبیق شریعت اسلامی است، اما در عمل، آزادی و کرامت انسانی دختران را زیر پا می‌گذارند. این مأمورین به‌جای کمک به مردم، بیشتر باعث رعب و وحشت شده‌اند. وقتی یک دختر در سرک با یک طالب برخورد می‌کند، نمی‌داند سرنوشتش چه می‌شود؛ آیا فقط تذکر می‌گیرد یا با زور به جای نامعلومی برده می‌شود. بسیاری از این دختران حتا فرصت دفاع از خود را هم ندارند.
بسیاری از دختران، حالا از رفتن به مکتب، کورس، شفاخانه یا حتا بازار می‌ترسند. خانواده‌ها هم از ترس، دختران‌شان را در خانه نگه می‌دارند. این باعث شده که دختران کم‌کم از اجتماع جدا شوند و حس بی‌اعتمادی میان مردم بیشتر شود. مادران و پدران نمی‌دانند چطور از فرزندان‌شان محافظت کنند، چون خودشان هم تحت فشار هستند. این فضای ترس، مثل یک دیوار بین جامعه و امید ایستاده است.
این وضعیت باعث شده که دختران احساس بی‌ارزشی کنند. آن‌ها فکر می‌کنند که دیگر جایگاهی در جامعه ندارند. آرزوهای‌شان برای تحصیل، کار و زندگی بهتر هر روز کم‌رنگ‌تر می‌شود. بعضی از آن‌ها افسرده می‌شوند و بعضی دیگر برای فرار از این وضعیت، تلاش می‌کنند کشور را ترک کنند. اما رفتن هم همیشه ممکن نیست، و بیشتر آن‌ها ناچارند این وضعیت را تحمل کنند، بی‌آن‌که کسی صدایشان را بشنود.
جهان باید صدای دختران افغانستان را بشنود. زندگی بدون آزادی، زندگی نیست. اگر دختران از سرک و جامعه حذف شوند، آینده افغانستان هم تاریک خواهد بود. هیچ کشوری بدون مشارکت نیمی از جمعیتش نمی‌تواند رشد کند. حمایت از حقوق دختران، فقط حمایت از یک قشر نیست؛ حمایت از آینده، پیشرفت و انسانیت است.v