Daricha – Issue 16 & 17 – May & June 2025

بستن دروازه‌های مکاتب به روی دختران، فقط یک اشتباه سیاسی یا تصمیم نادرست فرهنگی نیست؛ این یک جنایت آشکار علیه انسانیت است. طالبان با محروم ساختن میلیون‌ها دختر افغانستانی از آموزش، نه‌تنها آینده‌ی آنان، بلکه آینده تمام مردم افغانستان را به گروگان گرفته‌اند.
این چه منطقی است که در قرن بیست‌ویکم، هنوز با کتاب و قلم دشمنی می‌شود؟ مگر دختر بودن گناه است؟ مگر دانش‌آموز بودن جُرم است؟ طالبان با نام دین، ظلمی را بالای مردم روا می‌دارند که حتا در سیاه‌ترین دوره‌ی تاریخ بشر سابقه نداشته است.
طالبان به جای ساختن، ویران می‌کنند. به جای روشن کردن، خاموش می‌سازند. آن‌ها نمی‌خواهند دختران فکر کنند، بخوانند، بلند شوند و بجنگند؛ چون از دانا شدن مردم، به ویژه زنان و دختران افغانستان می‌ترسند.
دختری که امروز از مکتب بازمانده، مادر بی‌سوادِ فردای این سرزمین است. این دقیقاً همان چیزی است که طالبان می‌خواهند: جامعه‌ای خاموش، زنان مطیع، مردان بی‌دانش و ملتی شکست‌خورده. ولی ما نباید خاموش بمانیم. باید دختران و زنان افغانستان را یاری کنیم. باید صدای آن‌ها را بلند نگهداریم.
این نه یک موضوع سیاسی است، نه مسئله‌ای قومی و زبانی؛ این مسئله‌ی نجات یک نسل است. ما باید از هر راه ممکن، صدای دختران را به گوش مردم جهان برسانیم. نباید بگذاریم سایه‌ی شوم طالبان، نورِ قلم را خاموش کند. طالبان باید بدانند که هیچ حکومتی با خاموش‌کردن صدای ملت خود، پا برجا نمانده است.