این بیستمین شمارهٔ مجلهٔ دریچه است. مجلهای که مطالب آن را شاگردان مکتبهای خانگی، دخترانی که از مکتب محروم شده اند، معلمان این دختران که از کار محروم شده اند، شاگردان صنفهای آنلاین مکتب دریچه و قلم به دستان هموطنی که به کار دریچه باور دارند، مینویسند. باید اذعان کنیم که دریچه نیز، مانند هر کار دیگری که متکی به کمک مادی بیرونی نیست، به دور از سر و صدا برانگیزی، مهجور مانده است. دلائل این وضعیت، امیدبخش نیستند. متأسفانه آن چه در افغانستان نه در گروههای سیاسی و نه در گروههای اجتماعی، آموزشی و فرهنگی پا نگرفت، حس مالکیت بر وطن مشترک ما است. همیشه منتظر بوده ایم دیگران بیایند و فرصت چار روز حکومت و استفاده از منابع را در کشور برای ما میسر کنند بی آن که برای دردهای بنیادی کشور به فکر چارهسنجی باشیم.
ما از طالب و گسترش طالباندیشی در وطن شکایت داریم بی آن که نگاه کنیم به آن ابزارهایی که طالب برای مغزشویی هموطنان ما استفاده کردند. امروز در بیشترین بخش طالبان را جوانانی میسازند که پس از فروپاشی حکومت اول طالبان در افغانستان به دنیا آمده اند. آسان است کشورهای خارجی را در نیرومندی طالب ملامت کنیم اما ما همه چشم بسته ایم بر آموزشی که فرزندان این وطن را به انسانهای بیمروت، بیرحم و لشکر مجسم جهالت تبدیل کرده است. مجاهدان در افغانستان با همین آموزشهای مدارس سفاهت پرور شیمهٔ ایستادگی در برابر شوروی یافتند. با آن که آنها تفاوت چندانی در دیدگاهشان با طالبان امروزی نداشتند ولی در آن دوران به دلیل اشغال کشور، به عنوان نور چشم مردم افغانستان قدر شدند و پشتیبانی حاصل کردند. درست همان سناریو، در حوادث پس از سپتمبر ۲۰۰۱ تا سقوط حکومت اشرف غنی ادامه یافت. وقتی تحصیلکردگان افغانستان مشغول میزهای گرد سیاسی بودند و برای حقانیتشان از اندیشمندان دنیا سخن و اندیشه وام میگرفتند و نقل میکردند، کودکان و نوجوانانی که امروز طالبند، درس جهاد و جهالت میخواندند. یاد میگرفتند که خون ریختن در این دنیا- توشهٔ آخرت است.
ما در دریچه تلاش میکنیم، گزینهای در برابر نادانی و جهل ارائه کنیم. موادی برای خواندن تولید کنیم که مغزشویی فرزندان ما را برای طالبان اگر ناممکن نتواند، دشوارتر بسازد. ما به کمک یکایک شما نیازمندیم. ما در دریچه اطمینان داریم که هیچ فردی نیست که نتواند در برافروختن شمع کوچکی در این تاریکی سودمند و تأثیرگزار باشد. دست به کار شوید، خودتان ابتکار کوچکی را روی دست بگیرید تا حس مالکیت و بنابرین مسؤلیت در هموطنان ما زاده شود، قوام یابد و به آن نیرومندی برسد که خاک و سنگ این کشور در برابر جهل جهاد سنگر شود.